نگاهی به یک بیت از حافظ

.امان از معصیت به یاد آوردنکاشْک چهره کند شِفای فراموشینزدیک ناموس سنگهاخیس از نجاستِ مثانهی خشکیهامتنم میدرخشد از صابونی که به تن مردهها خورده استدر عقد سایههای گورستانمدرازکش در آخرت خرابههاغرق تاریکی نکرهایرو به ناودانهایی که دزدیده کار میکنندامان از معصیت به یاد آوردنکاشّک چهره کند شِفای فراموشیمن عبارتم از سرپیچی انگورهارو به تلی از آهنپارههای مُردّدکناردستِ صبح با آن تماشای خفیفشمن عبارتم از سطرهای خارداردر انعطافِ بیرگانهی دواتهاکاشْک چهره کند شِفای فراموشیامان از معصیت به یاد آوردن.▃▃▃▃▃احمد آذرکماندهم تیر ۱۴۰۳فشافویه نگاهی به یک بیت از حافظ...

دوربینِ روشن، قابِ چیدهشده با تو از پشت میرزمد.خوشا مسافرِ بیبلیت! آنکه برنامه دارد مسافر نیست. اصلاً پیاده مسافرتر است انگار.خوشا جنگجویی که به وقت، بختِ باخت دارد.خوشا سایهی مقصدی که پشت گردن سگِ نگهبان جلوس میکند.خوشا آنکه میداند در، بسته است از سوراخ دیوارهای زمان به دورها پاشیده شدهایم.▃▃▃▃▃▃▃▃#احمد_آذرکمانفشافویهبیست و یک تیرِ نگاهی به یک بیت از حافظ...